انجمن رهپويان وصال ترك آباد(محبين ثقلين)

«مَنْ ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ»
کیست که شفاعت کند نزد او  (خدا)  جز به اجازه اش ؛
پس براساس قرآن شفاعت وجود دارد ولی سه موضوع مطرح است:
🔹اول. قانون شفاعت توسط خداوند بنیان گذاشته شده؛
🔹دوم. اسباب و واسطه ها را خود فراهم کرده است؛
🔹سوم. براساس آیه شریفه شفاعت وجود ندارد مگر آنکه به اذن خدا باشد.                                                                                                                                                                                                                            
«شفاعت» از واژه شفع یعنی دوتایی (به معنای ضمیمه شدن دو چیز به یکدیگر) است یعنی زمانی که به تنهایی نمی توانیم کاری را انجام دهیم و کمک می طلبیم؛
طبق دعای توسل «وَتوسَّلْنا بِكِ اِلَى اللّهِ وَ قَدَّمْناكِ بَيْنَ يَدَىْ حاجاتِنا يا وَجيهَةً عِنْدَ اللَهِ اِشْفَعى لَنا عِنْدَ اللَهِ » و توسل جستیم بوسیله تو بدرگاه خدا و تو را پیش روى حاجت هاى خود قرار می دهم اى آبرومند نزد خدا، واسطه های شفاعت که ائمه اطهار هستند  «وَجيه» یعنی آبرومند نزد خدا می باشند، شفاعت ائمه شرط لازم است ولی جایز نیست و شرایط دیگر را باید داشت تا شامل شفاعت شد در واقع فقط محبت ائمه در دل داشتن کافی نیست بلکه باید به احکام الهی هم  عمل کنیم؛

امام صادق(ع) می فرماید: هر کس نماز را سبک بشمارد به شفاعت ما دست نخواهد یافت